Wojewódzki Szpital Zespolony w Lesznie

                       Szybki kontakt:  65 52 53 195  65 52 68 294  wsz@wsz.leszno.pl         

Z POWODU REMONTU, OD 1 CZERWCA DO ODWOŁANIA, W SOBOTY LABORATORIUM NIECZYNNE. ZA UTRUDNIENIA PRZEPRASZAMY.

Jan Jonston (1603-1675)Jan Jonston (1603-1675)

Jan Jonston był wielkim uczonym swej epoki: lekarzem, przyrodnikiem, historykiem, filozofem, teologiem, i filologiem. Urodził się w Szamotułach, w rodzinie szkockiego pochodzenia, która od wielu lat osiadła w Polsce. Z racji pochodzenia sam siebie nazywał Scoto-Polonus. Jako kalwin nie mógł studiować w Akademii Krakowskiej i po odbyciu nauki w gimnazjum w Bytomiu i Toruniu udał się na dalsze studia do Szkocji, Anglii i Holandii. Stopień doktora medycyny uzyskał w Lejdzie. Dużo podróżowało Europie nabywając znacznej biegłości w praktyce lekarskiej. Po powrocie do Polski został nauczycielem na dworach magnackich, w Lesznie pracował jako fizyk miejski, a w czasie wojen szwedzkich przeniósł się na pobliski Śląsk, gdzie nabył majątek ziemski w Składowicach. Miał duże poczucie polskiej przynależności narodowej, czego dowodem może być jego odmowa objęcia katedry na uniwersytetach w Heidelbergu i Lejdzie. Jonson był człowiekiem epoki baroku – wszechstronnie wykształconym, władającym 15 językami. Wydał wiele dzieł przyrodniczych i medycznych, pisanych wyłącznie po łacinie. Najważniejszą pracą było wydanie w Amsterdamie w 1644 roku dzieła medyczne pt. Idea universae medicinae (Ogólne zagadnienia praktycznej medycyny). Zajmował się anatomią, fizjologią, patologią i terapią. Odznaczał się niezwykłą płodnością literacką, wszechstronnym oczytaniem we wszystkich gałęziach wiedzy. Jego dzieła: Johani Jonstoni naturae constantia oraz Dendrographia były wielokrotnie wydawane, komentowane i niezwykle cenione w ówczesnym świecie naukowym. Uważa się, że prace Jonstona miały wpływ na filozoficzne poglądy Spinozy.

Henryk Martini (1615-1675)

Henryk Martini urodził się w Gdańsku. Był doktorem filozofii i medycyny. Studia w tych dziedzinach odbył najprawdopodobniej w Holandii. Przez jakiś czas był nauczycielem w kalwińskim gimnazjum na Litwie. Jego pobyt w Lesznie przypada na lata 1645-1656, tutaj przyjaźnił się z Jonsonem. Od roku 1658 przebywał w Brzegu piastując godność lekarza nadwornego i doradcy księcia legnickiego Krystiana, co uznać można za wielkie wyróżnienie, gdyż stanowisko to przekładane było z uwagi na wysoką pensję nad stanowisko profesora uniwersytetu. W Lesznie cieszył się dużą sławą jako lekarz praktyk.
Martini wydał w 1645 roku dzieło pt. Anatomia urinae...., rozprawę z pogranicza chemii i medycyny, w której deklarował się jako wielki zwolennik Hipokratesa i Galena, próbując łączyć znaną w tym czasie teorię jatrochemiczną choroby, sprowadzającą całą ludzką patologię do zaburzeń chemicznych ustroju, z doktrynami medycyny starożytnej. Dzieło Anatomia urinae... poświęcone jest diagnostyce lekarskiej, w której przedmiotem badania jest mocz chorego. Część swego dzieła Martini poświęcił prognozie wynikającej z oglądania moczu. Badanie moczu, noszące od czasów medycyny arabskiej i Galena nazwę uroskopia, polegające na stawianiu diagnozy z oglądania moczu w kolbowatym szklanym naczyniu, zwanym matulą, było podstawowym badaniem w wieku średnim i później, aż do XVII wieku.Najprawdopodobniej pod wpływem Jonsona i Komeńskiego Martini wydał również 2 podręczniki szkolne: Rethorica contracta (1674) i Elementa doctrinae logicae (1674).

Ernest Jeremiasz Neifeld (1721-1773)

Ernest Jeremiasz Neifeld urodził się w Zdunach Wielkopolskich. Do gimnazjum uczęszczał w Brzegu na Śląsku, medycynę studiował w Lipsku. W roku 1743 obronił pracę doktorską. Na jej karcie tytułowej umieścił dodatkowo 2 słowa: Zdunensis Polonus. W roku 1747 z „łaski Sułkowskiego" otrzymał w Lesznie urząd fizyka miejskiego i prowincjonalnego. W tym samym roku został archiatrą króla Augusta III Sasa, a w roku 1765 Stanisława Augusta Poniatowskiego. Był również radcą dworu saksońskiego. W roku 1765 został członkiem Akademii Naturae Curiosorum w Lipsku, przyjmując imię Nileus II.
W roku przyjęcia do Akademii miał Neifeld już znaczący dorobek naukowy. Wydał m. in. prace ot. De secretione humorum in genere ex mechanica solidorum structura... (Sulechów 1751) oraz Physikalische Abhandlungen vom Altwasser Sauerbrunen in Schlesien ( Sulechów 1752). Drugi tom Physikalische Abhandlungen... ukazał się w roku 1763 w Głogowie. Neifeld pisał przeważnie po łacinie i po niemiecku. Po polsku napisał O kwaśnych wodach koralowych we wsi śląskiej Gimmmelu. Napisał również podręcznik leczenia chorób krążenia krwi pt. Ratio medendi morbi circuli sanguinei (Wrocław 1773). Książka ta, pomyślana jako podręcznik medycyny praktycznej, stanowiła pierwszą część kilkutomowej książki. Zamierzonego dzieła Neifeld nie dokończył, gdyż przedwczesna śmierć wytrąciła mu pióro z ręki.Największym dziełem życia Jeremiasza Neifelda było wydanie czasopisma medycznego pt. Primitiae physico-medicae..., które ukazywało się w trzech tomach w latach 1750-1753, w języku łacińskim, o ogólnej objętości ponad 900 stron, w formacie „ósemki". Neifeld był głównym wydawcą tego pierwszego, ukazującego się w Polsce, naukowego czasopisma medycznego.
Ernest Jeremiasz Neifeld zmarł w Lesznie 26 kwietnia roku na catarrhus suffocativus.

Jerzy Chrystian Arnold (1747-1827)

Jerzy Chrystian Arnold należał do grona wybitnych lekarzy Leszna, choć najaktywniejszy okres jego życia związany był z Warszawą. Urodził się w Lesznie 1 lutego 1747 roku. Wcześnie stracił ojca, w opiekę wziął go znany lekarz leszczyński Jeremiasz Neifeld. Pierwsze nauki Arnold pobierał w szkołach leszczyńskich, później wyjechał do Gdańska, gdzie skończył Atheneum. Jako17-letni młodzieniec udał się na nauki medyczne do Lipska. Tam też uzyskał w roku 1768 stopień doktora medycyny. Z dyplomem lekarza powrócił do strawionego pożarem rodzinnego Leszna. Tu praktykował jako położnik. Związał się węzłem małżeńskim z Ernestyną Joanną, córką swego dobroczyńcy Jeremiasza Neifelda. Po 5latach pożycia małżeńskiego żona zmarła przy porodzie córki. Wkrótce umarła i córka. Arnold ożenił się po raz drugi, po 10 latach samotnego życia, z Rozalią z rodziny Roerlerów.
Wśród medycznych prac naukowych Arnolda wymienić można De nostris oraz Casus de graviditate et puerperio singulari...(1772), jak również Uwagi nad lekarskim zawodem i nad medycyną praktyczną zebrane. Obok prac stricte lekarskich pisał on również prace historyczne, m.in, O Hojności królów i względach Panów polskich dla rzeczy lekarskiej i lekarzów, w której dał całkowity obraz sztuki lekarskiej od epoki Piastów po czasy Stanisława Augusta Poniatowskiego. Dzieło to Arnold przedstawił na publicznym posiedzeniu Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk 15 maja 1807 r. Warto podkreślić, że na tymże posiedzeniu Stanisław Staszic przedstawiał swoją rozprawę o góralach karpackich. Arnoldowi zawdzięczamy pierwsza prace o Janie Jonstonie zatytułowaną Wiadomości o Zyciu Jana Jonstona. W innym dziele pt. Physiker zu Lissa nach Jonston Tode 1675-1775,wydanym w 1821 roku, podał przegląd fizyków leszczyńskich po śmierci Jonstona. Napisał również prace historyczne o lekarzu króla Władysława IV- Littawerze Vorbeku.
Arnold zyskał w nauce polskiej miano pierwszego bibliografa medycznego, głownie poprzez 3 prace: Commentatio de historia medicinae In Polonia (1807), Historia antiquae medicinae polonie... oraz De monumentis historiae naturalia Polonie...(1818). Ta ostatnia, najobszerniejsza, jest bibliografią ziołolecznictwa i przyrodoznawstwa polskiego i europejskiego, obejmująca prace od starożytności do końca XVI wieku. Prace bibliograficzne Arnolda cenił bardzo wysoko Joachim Lelewel, który utrzymywał z nim żywą korespondencję.
Obok zainteresowań medycznych Arnold zajmował się również numizmatyką. Napisał m.in. Rozprawę o monecie polskiej. Rozprawa ta znalazła się w Rocznikach Towarzystwa obok pracy Stanisława Staszica O ziemiorództwie gór...
Sylwetka leszczyńskiego lekarza byłaby niepełna, gdybyśmy nie wspomnieli jego twórczości poetyckiej. Jego wiersze literackie związane są głównie z utratą córki oraz rozbiorami Polski. Z tych ostatnich wypada przytoczyć Deutsche Lider eines Polen an seine Freunde.
Arnold pisał po niemiecku, po łacinie i po polsku. W pismach wykazywał troskę o kraj: zwłaszcza o stan jego medycyny, ale również o stan ekonomiczny. Zmarł 19 listopada 1827 roku. Spoczął na cmentarzu na Woli w Warszawie przy ul. Młynarskiej _ obok O. Kolberga,S. Lindego i wielu innych sławnych Polaków. W nauce zyskał miano pierwszego historyka polskiej medycyny.

Jan Metzig (1804-1868)

Jan Metzig urodził się 20 maja 1804 roku w Skwierzynie nad Wartą, w mieszczańskiej rodzinie niemieckiej Fryderyki i Wilhelma Metziga. Ojciec Jana był burmistrzem w Trzcielu potem adwokatem i sędzią w Międzyrzeczu. Jan Metzig studiował medycynę w Wojskowej Szkole Lekarskiej w Berlinie, tam też odbywał w latach 1826-1829 praktykę lekarską. Później przeniesiono go do Strzałkowa, gdzie zetknął się ponownie z Polakami i poznał urodziwą Polkę, Emilię Barbarę Schafer, z którą ożenił się w 1831 roku. Polka okazała się kuzynką Fryderyka Chopina. Z tego małżeństwa narodziło się ośmioro dzieci, z których przy życiu pozostało troje. Dzieci czuły się Polakami. W rok po śmierci żony Metzig ożenił się powtórnie: z Niemką Emilią Florentyną Hoch. Dwoje dzieci z tego małżeństwa czuło się Niemcami. Do Leszna Jan Metzig przybył w końcu roku 1831, przeniesiony służbowo. Pracował tu jako Lekarz batalionowy do roku 1848. Leczył prywatnie Niemców, Polaków i Żydów. Był lekarzem – filantropem. Pracował też w Szpitalu Miejskim. Propagował zachowawcze leczenie urazów kończyn według metody brukselskiego lekarza profesora Seutina. Założył stowarzyszenie lekarskie pod nazwą „Seutin -Verein", popularyzując tę metodę. U żołnierzy w czasie manewrów stwierdził częste zachorowania na tyfus i zapalenie płuc, co wiązał z wadliwym frakowatym umundurowaniem. Spostrzeżenie to skłoniło go do zaprojektowania umundurowania żołnierskiego zgodnie z zasadami higieny. Napisał na ten temat rozprawę. Król pruski Fryderyk Wilhelm III przyjął ów projekt modyfikacji umundurowania, ofiarował Metzigowi Order Czerwonego Orła IV klasy i nadał mu szlachectwo. Zmiany w umundurowaniu według projektu Metziga przyjął również car rosyjski Mikołaj I, darując pomysłodawcy pierścień z brylantami. W środowisku leszczyńskim Jan Metzig znany był przede wszystkim jako przyjaciel Polaków i rzecznik sprawy polskiej. Domagał się niepodległości Polski i to w granicach przedrozbiorowych. Bronił wracających do domów powstańców. Z okresu powstania styczniowego znana jest jego publikacja pt. Die Polenfrage. W swojej bogatej publicystyce, obejmującej ponad 48 pozycji, zawsze popierał prawo Polaków do samostanowienia. Był radnym miasta Leszna. Na zjeździe Ligi Polskiej w Kórniku w 1849 roku wygłosił propolskie przemówienie. O sprawę polską walczył w parlamencie frankfurckim, zabiegał o utworzenie polskiego uniwersytetu. Dla ostatecznego załatwienia sprawy polskiej wysunął 6 postulatów: 1. Zaprowadzenie trwałego pokoju w Europie poprzez rozbrojenie, 2. Zaniechanie wojen zaborczych, 3. Równouprawnienie i nadanie wolności narodom, 4. Przywrócenie niepodległości Polsce, 5. Odbudowę Polski , 6. Zaniechanie wszelkich politycznych eksperymentów w sprawie Polski. Działalność w sprawie polskiej sprowadziła na niego szykany niektórych Niemców, którzy zdemolowali mu mieszkanie i dokonali nieudanej próby zabójstwa. Rząd pruski, a w ślad za nim rząd austriacki, zakazał drukowania pism Metziga.
Jan Metzig był filantropem, wybitnym lekarzem, obrońcą Polaków, projektodawcą polskiego uniwersytetu, bojownikiem o pokój, bezpieczeństwo i braterskie współżycie narodów. Jego polityczne idee ziściły się dopiero w czasach nam współczesnych. Zmarł 1 października 1868 roku w Lesznie, a pochowano go przy kościele Św. Krzyża. Na nagrobku wyryto napis: „Filantrop-lekarz dr Jan Metzig, ur. 20. V. 1804r. zm. 1. X. 1868. Wielki przyjaciel Polaków". Na domu, w którym mieszkał, przy placu noszącym jego imię, umieszczono pamiątkową tablicę.

OFERTA

 

 

 

 

 REZONANS
MAGNETYCZNY

 

 

 

CERTYFIKATY